1. Of het leven zin heeft

Dat was de centrale vraag in een artikel in de Volkskrant. Als katholieke jongen ben ik opgevoed met de begrippen Hemel, Vagevuur en Hel.  Naar een van die plekken ging je toe na je dood. En welke plek dat werd, wist je nooit zeker. Een snoepje stelen uit de winkel van mijn ouders betekende al Vagevuur, misschien niet zo lang maar toch. De Hel dan moest je wel heel stout zijn geweest en voor de Hemel dan moest je zieltje brandschoon zijn. Dat brandschoon zijn, dat was je ziel alleen vlak na de biecht maar dat duurde nooit zo lang, want meestal maakte een ruzie met een van mijn zusjes er al snel een einde aan.

Naar aanleiding van dat artikel in de Volkskrant kwamen de begrippen Hemel, Vagevuur en Hel weer bij mij boven. Begrippen ooit door de kerk bedacht met de bedoeling zin te geven aan het leven. Het geloof in Hemel, Hel en Vagevuur is verdwenen en daarmee die zingeving. Het bracht mij tot het idee dat de begrippen Hemel, Hel en Vagevuur geen plekken zijn  waar we naar toe gaan  maar hier nu op deze aarde ervaren worden. Als we die metafoor omarmen dan betekent dat, dat het de bedoeling is dat we allemaal in de hemel zouden moeten zijn en zo niet dat we er zouden moeten komen en uit het vagevuur en hel moeten zien te blijven of als we er in zitten eruit moeten zien te komen.

De vraag is dan, waar bestaat die hemel uit? Voor mij heeft een levenslange zoektocht naar geluk uitgewezen dat de Hemel zich kenmerkt door een gevoel van vrede, rust, zorgeloosheid en liefde, aanvaarding, samenzijn, vrij van schuld, spijt en boete, niet teveel willen, niet te veel moeten, mogen doen wat je leuk vindt, waar je goed in bent en waar mogelijk, anderen een beetje helpen op weg naar de Hemel. Voldoende zingeving en een garantie voor, fijne feestdagen.

Willem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*